Het verhaal van …. René Haring

Pleger van huiselijk geweld word je niet zomaar. Daar kies je niet voor, het is geen beroep of een roeping om het te worden. Het gebeurt in hele kleine stapjes. Er zit geen leeftijdsgrens aan wanneer je geweld gaat gebruiken. Ik was 5 jaar toen ik voor 1 jaar in een kindertehuis werd gestopt omdat ik thuis een vervelend kind was. In het kindertehuis leerde ik opkomen voor mijn eigen plek en mijn eigen speelgoed.

Vervelend kind

Na het kindertehuis mocht ik niet naar de basisschool maar moest ik naar een LOM-school. Een school waar andere kinderen ook een kort lontje hadden. Hier leerde ik dat weglopen geen optie was en dat agressie een wapen kon zijn. Ik heb dit wapen op school vaak ingezet. Ik bleef voor mijn ouders een vervelend kind. Hierdoor werd ik, als ik iets fout gedaan, hard geslagen. Als dat niet hielp werd ik later door mijn vader als een bolletje wol in de hoek geslagen, met allerlei verwensingen. Toen mijn moeder zere handen kreeg van het slaan, kreeg ze van het maatschappelijk werk het advies om dan maar te slaan met een pantoffel of mattenklopper.

Tweemaal getrouwd, tweemaal gescheiden

Ik ben tweemaal getrouwd en tweemaal gescheiden. In mijn eerste huwelijk heb ik 2 kinderen gekregen. Mijn kinderen kregen een corrigerende tik als ik al meerdere keren had gewaarschuwd. Ook mijn toenmalige partner kreeg met mijn geweld te maken. Uiteindelijk strandde het huwelijk en werd het een vechtscheiding. Mijn 2e partner had ook 2 kinderen. Later kregen we samen nog een kind. Haar 2 kinderen en mijn 2 kinderen konden het goed vinden met elkaar. Helaas had ik ook te maken met ex-partners en de pubertijd. Toen de kinderen in de pubertijd zaten werd een tik die ze kregen uiteindelijk een klap. Soms met een schop er achteraan. Dit deed ik bij mijn eigen en bij mijn stiefkinderen.

Extreme vormen van geweld

Uiteindelijk heb ik alles om mij heen weggejaagd. Haar kinderen heb ik voor hun 18e het huis uitgejaagd en mijn kinderen wilden mij nooit meer zien. Ook vrienden en kennissen haakten af. Er bleef maar een heel klein netwerk over waardoor het huiselijk geweld nog onzichtbaarder werd. Niemand durfde iets te zeggen of in te grijpen. Ik merkte dat het huiselijk geweld steeds extremere vormen aan ging nemen. Ik had een beest in mijzelf gecreëerd waar ik zelf steeds banger van werd en dat ik niet meer onder controle had. Het beest in mij zag geen kleur, geen mensen. Het zag alleen maar schimmen en wat voor hem stond was een object, en dat object moest vernietigd worden. Alleen als het slachtoffer niet meer bewoog, of als het smeekte om te stoppen, dan stopte het beest in mij en kwam ik tot bezinning.

Hulp zoeken

Ik wist dat ik eens op het punt zou komen dat ik tijdens mijn woede een moord zou gaan plegen. Iets wat je helemaal niet wil. Ik ben voor mijzelf hulp gaan zoeken maar kreeg het niet. Op het politiebureau stuurden ze mij weg omdat er nog geen strafbaar feit was gepleegd. Bellen met Stichting Korrelatie leverde mij alleen het advies “doe vooral niet waar je later spijt van krijgt” op. Een advies waar ik natuurlijk niets mee kon. En bij Steunpunt Huiselijk Geweld (tegenwoordig Veilig Thuis) was mijn casemanager niet transparant en betrouwbaar waardoor ik het pand uit ben gelopen. Ik ben nooit meer terug gegaan. Uiteindelijk kwam ik in een lotgenotengroep terecht waar ik voor het eerst gelijkgestemden ontmoette. Ik zat nog te kort in de groep om nieuwe tools te kunnen gebruiken en in te zetten. Op een avond ontplofte ik. Het beest in mij ging helemaal los. Ik pleegde extreem huiselijk geweld.

Nieuwe inzichten, nieuwe tools

Mijn toenmalige partner heeft het overleefd maar zat een dag later wel op het politiebureau. Terwijl zij op het politiebureau haar verhaal aan het vertellen was werd ik met veel politie opgehaald. En ook dit ging met veel geweld. Ons kindje stond erbij en keek ernaar. Hij heeft alles van mijn arrestatie gezien. Ik ben toen vastgezet, berecht en veroordeeld. Mijn straf was o.a. verplichte behandeling en reclasseringstoezicht. Mijn verleden werd overhoop gehaald en ik kreeg nieuwe inzichten en nieuw tools tijdens de behandelingen. Deze behandeling duurde twee jaar. Was ik dan nu agressievrij? Nee, toen begon mijn innerlijke strijd.

Nazorg

Hoe blijf ik uit de ellende? Nazorg was er niet en ik kon nergens preventief terecht. In overleg met mijn behandelaar ben ik trainingen en cursussen gaan volgen. Om vervolgens mijn eigen nazorg te gaan creëren. Zo ontstond Agressie, en daarna? Van lotgenotencontact ging ik naar voorlichting geven aan professionals en organisaties. Vervolgens kwamen er vele andere projecten op mijn pad. Ik groeide in alles. Tegenwoordig zet ik mij landelijk in om plegers sneller in beeld te krijgen en voor een betere aanpak. En help ik mee in casuïstiek om plegers uit de cirkel van geweld te krijgen. Mijn negatieve verleden en ervaringen gebruik ik tegenwoordig positief.

René Haring, oprichter/ eigenaar van Agressie, en daarna? Teamlid van de Spiegelgroep ervaringsdeskundigheid bij het landelijk programma Geweld Hoort Nergens Thuis. Teamlid in het project De Cirkel is Rond (Een project van Veilig Thuis West Brabant en Safegroup).

Meer informatie: kijk op www.agressieendaarna.nl of stuur een e-mail naar info@agressieendaarna.nl.